LaPiZ~Oconner

พี่...

ถ้าวันไหน พี่เปิดบล๊อคของพิสมาอ่าน พี่ก็คงได้รู้ ความในใจต่อไปนี้ 

พิสเลือกที่จะไม่พูด แล้วมาเขียนระบายลงในนี้แทน เราจะได้ไม่ต้อง

ทะเลาะกันอีก ดีมั้ยคะ ?

   เท้าความไปถึง ช่วงที่เราคบกัน ที่ผ่านมาดีบ้าง ทะเลาะกันบ้าง หลายครั้ง

ที่พิสใช้อารมณ์ งอแง เอาแต่ใจ และไม่ค่อยมีเหตุผล ใช่ค่ะ...พิสยอมรับที่ผ่านมา

พิสก็ผิดเอง ที่ทำตัวเป็นเด็กๆเกินไป 

  แต่พิสก็ยังงงๆ โดยมองไม่เห็นภาพเท่าไร ว่าอะไรกันแน่ที่ทำให้พิสเสียใจ รู้สึกแย่ๆ

และทะเลาะกัน เสียใจกันได้ขนาดนี้  พยายามปรับตัว ทำความเข้าใจและหาทาง

แก้ปัญหาพวกนี้ มาตลอด ...

 วันนี้ ...พิสมองเห็นภาพชัดเจนแล้วค่ะ ว่าอะไรที่มาขวางเราไว้ 

"กำแพง"แบบไหน ที่กั้นเราออกจากกัน

     จะเล่าถึงเหตุการณ์ ที่เราคุยกันในโทรศัพท์ วันนี้นะคะ 

วันนี้ พิสพยายามใจเย็นที่สุด คุยดีดีที่สุด และมีเหตุผลที่สุดแล้วค่ะ

พิสไม่ได้หาเรื่องทะเลาะกับพี่เลย

  วันนี้พิสปวดท้องรอบเดือนค่ะ แต่รู้ว่าพี่ไม่สบาย เป็นไข้ เพิ่งไปหาหมอมา 

พิสโทรไปหา ... เป็นห่วงค่ะ ถามพี่ละเอียดเลยว่าพี่เป็นไงบ้าง กินยามั้ย

หมอว่ายังไงบ้าง.....แต่คุยไปคุยมา ก็รู้สึกว่าเราคุยกันได้นานกว่าทุกวัน

แต่ความที่พิสเป็นคน...ห่วง แคร์ความรู้สึกคนอื่น จนอาจจะมากไป เลยถามพี่ว่า

"พิสโทรมาหา พี่รำคาญมั้ย..รบกวนรึเปล่า ?" ใช่่ค่ะ พิสถาม แต่พิสลืมคิดถึง

ความรู้สึกตัวเองไปว่า จะทนรับกับ"คำตอบ" ที่มันออกมาได้มั้ย

พี่ตอบพิสว่า

"ก็ที่จริงน่ะ พี่ต้องไปนอนแล้วน๊ะ" น้ำเสียงของพี่ เหมือนจะพูดต่อว่า ขอพี่ไปนอนเถอะ

ฉันอึ้งๆไปเล็กน้อย เพราะคาดหวังคำตอบไว้ประมาณว่า

 'ไ่ม่เป็นไร .. ไม่ได้รบกวนอะไรหรอก  อย่าคิดมากน๊ะ โทรมาก็ดีแล้ว' หรืออะไรประมาณนี้บ้าง

แฮะๆ ฉันคิดเข้าข้างตัวเองมากไป ฉันก็น่าจะรู้นี่นา ว่า ไม่มีทางที่พี่จะพูดแบบนั้น

ตลอดเวลามา พี่ไม่เคยแม้แต่สักนิดที่จะมีถ้อยคำหวานๆ อย่างคู่อื่นๆเค้าทำกันหรอก

ออกจะหักหาญน้ำใจกันเสมอมาด้วยซ้ำ แล้วแต่ครั้งไหน จะมาก จะน้อย

พี่คงไม่รู้ตัวหรอก ความรู้สึกพี่มันคงเป็นคำพูดธรรมดาๆ โดยไม่เข้าใจถึงความละเอียดอ่อน

ของเรื่องพวกนี้ นี่คือความแตกต่างค่ะ

  พี่พูดกับฉัน ต่ออีกว่า

 "ทำไมไม่คิดว่า ที่พี่อุตส่าห์มารับสายคุยกับเรา ทั้งๆที่จริงพี่ต้องไปนอนพักตั้งนานแล้ว

ทำไมถึงไม่ซึ้งใจตรงนี้บ้างล่ะ  อย่าเป็นคนมองอะไร ในแง่ร้ายนักได้มะ อคติน่ะลดๆซะบ้าง"

นี่คือประโยคที่พิสบอกว่า คำพูดของพี่มันแรงค่ะ พิสเป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ ?

แต่พิสค่อนข้างมั่นใจว่า ไม่ได้เป็นขนาดนั้น นะคะ  ทำไมไม่คิดว่าพิสจะเสียใจกับคำพูดแรงๆของ

พี่บ้างละคะ ซึ่งจริงๆ...วันนี้เราคุยกัน พิสไม่ได้ว่าอะไรพี่เลยสักคำนะคะ พิสแค่ถามเท่านั้นเอง

แค่ให้อธิบายว่า ที่พูดยังงั้น มันแปลว่าอะไรกันแน่ เพื่อจะได้เข้าใจให้ถูกต้องค่ะ แค่ประโยคที่พิสถาม

เสียงมันสั่นๆไปเท่านั้นเอง...

ฉันก็คิดในใจ

"แล้วพี่ล่ะคะ ทำไมพี่ไม่คิดบ้างว่า พิสปวดท้องทั้งวัน พี่ก็รู้เวลาพิสปวดท้อง มันปวดมากแค่ไหนน่ะ

พี่ก็เคยเห็นนี่คะ แต่พิสก็คว้าโทรศัพท์มาโทรหาพี่ได้  เพราะเป็นห่วงพี่ เพราะรู้ว่าพี่เป็นไข้ อยากคุยด้วย

ทำไมพี่ไม่ดีใจบ้างเลยละคะ"

  นี่..สรุปว่า พี่ไม่ดีใจที่พิสโทรมา แต่พี่คิดว่า พิสควรต้องซึ้งใจกับการที่ 

พี่อุตส่าห์รับสายพิส ยังงั้นหรอคะ???

แล้วจะไม่ให้พิส รู้สึกแย่..ได้ยังไงล่ะคะ พิสรู้สึกไม่ดีนักกับน้ำเสียงพี่ที่ออกจะรำคาญๆด้วยละค่ะ

    หมายความว่ายังงี้ รึเปล่าไม่รู้ แต่การที่พี่แสดงออก ทั้งคำพูด ทั้งน้ำเสียง มันเป็นยังงี้จริงๆค่ะ

      ฉันน่ะ แค่ปวดท้องประจำเดือน พรุ่งนี้ก็คงดีขึ้นแล้ว ฉันอยากจะซื้อส้มหวานๆ ไปฝากให้พี่ที่บ้าน

ขอให้พี่หายไข้ไวไวนะคะ ... แล้วพิสจะเดินจากไปเงียบๆ

 

 พิสอยากจะอยู่ห่างพี่สักพักค่ะ  ตอนนี้พิสเริ่มปรับตัวพอที่จะอยู่คนเดียวได้แล้ว

พิสทนไม่ได้นี่คะ ที่เห็น"กำแพง"นั้นชัดเจน   และรับรู้ว่า เราต่างกันอย่างไร

 พี่ มองไม่เห็นในสิ่งที่พิสมอง และไม่เข้าใจในความละเอียดอ่อนแบบนี้แน่ๆค่ะ

จากที่คุยกัน มันเป็นแบบนั้น...

พี่คะ....พิสไม่รู้ว่ามีทางไหนดีกว่านี้ีอีกแล้ว มันน่าจะเป็นทางออก ที่ดีที่สุดแล้วค่ะ

พิสแค่จะขอ เดินจากพี่ไปเงียบๆ 

 

   จนกว่า...จะมีสักวัน  ที่พี่จะมองเห็นว่าพิสมีค่าบ้างนะคะ แต่ถ้าวันนั้นไม่มาถึง

เราก็จากกันไปเงียบๆแบบนี้แหละค่ะ 

   พิสก็จะอยู่คนเดียวต่อไป  อะไรๆมันอาจจะดีขึ้นก็ได้ค่ะ

 

                                 หายไข้ไวไวนะคะ  

edit @ 30 Mar 2010 00:12:19 by LaPizLaZuLi

edit @ 30 Mar 2010 00:18:29 by LaPizLaZuLi

หลายวันก่อน ...ฉันได้ตั้งใจที่จะไปห้องสมุดเสียง

หรือว่า ห้องสมุดสำหรับคนตาบอดนั่นแหละ เพื่อจะได้อ่านหนังสือลงเทป

เพื่อเปิดให้คนตาบอดฟัง.....ฉันตั้งใจกับภารกิจนี้มาก

  คุณเจ้าหน้าที่ ส่งหนังสือให้เรา และบอกว่า อ่านเท่าไรก็ได้

จนกว่าเราจะพอ ไม่จำเป็นต้องจบเล่มก็ได้นะครับ เราได้แค่ไหน

ก็จะมีคนมาอ่านต่อจากเราจนจบเอง.... แล้วยิ้มใจดีทีหนึ่ง และจากไป.

    ฉัน .. นั่งลงพร้อมอ่านหนังสือ และคุมเครื่องอัด อ่านไปได้สักพัก

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ต่อเมื่อรู้สึกว่าเจ็บคอนั่นแหละ ถึงจะหยุด

แต่..ถึงฉันจะเจ็บคอนิด ๆ แต่ก็รู้สึกอิ่มเอมในจิตใจได้ จากการที่เราได้เต็มที่อย่างนี้

  ฉันจึงลุกขึ้น จากที่นั่ง.....'เอาละ ยังไงเราก็เต็มที่สมกับที่ตั้งใจไว้แล้วละนะ'

เจ้าหน้าที่คนเดิมเดินมา  ฉันส่งหนังสือให้ และบอกว่า

  "กลับก่อนนะค่ะ อ่านได้แค่นี้เอง"

คุณเจ้าหน้าที่ยิ้มใจดี  ๆ  และบอกฉัน

 "แค่ คุณมาอ่านให้เรา 1 หน้า เราก็ขอบคุณมากๆแล้ว"

ฉันจึงตอบว่า

   "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ................ "

 

                          'ฉันเองก็เป็นคนตาบอดเหมือนกัน เพราะยังมองไม่เห็น

           เส้นทางที่เป็นของตัวเองสักที'

 

................................................................................................

                                      แล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรด้วยสิ  ขออย่าให้ฉันตามหามัน

                    ไปจนตลอดทั้งชีวิตของฉันนี้เลย..

                                                                         ลาพิส

 

edit @ 20 Mar 2010 22:06:11 by LaPizLaZuLi

edit @ 20 Mar 2010 22:08:13 by LaPizLaZuLi

edit @ 26 Mar 2010 11:59:16 by LaPizLaZuLi